Weet wat je meet!
Wat de elektrolyse-tester echt laat zien. Je kent de video’s wel. Twee metalen staafjes in een glas kraanwater, en binnen een minuut is het bruin, groen en schuimig. Ernaast een glas gefilterd water dat helder blijft. Overtuigend beeld. Alleen meet dat apparaatje iets heel anders dan wat de verkoper je vertelt.
Wat er in dat glas gebeurt
Elektrolyse betekent letterlijk losmaken met stroom. Je zet twee elektroden in het water en er loopt stroom doorheen. Om dat mogelijk te maken heb je geladen deeltjes nodig, ionen. Kraanwater zit daar vol mee: reken op ruwweg 8 tot 15 milligram magnesium en 44 tot 72 milligram calcium per liter.
Die stroom brengt een reactie op gang. Het water verkleurt, er ontstaan vlokken, en een deel van wat je ziet komt van de elektroden zelf, die tijdens de test langzaam oplossen. Het bruin dat je in het glas ziet drijven is dus voor een flink deel gewoon ijzer uit het staafje.
De verkleuring bewijst dat er mineralen in je water zitten. Niet dat er vuil in zit.
Waarom het andere glas helder blijft
Nu de omkering die zelden verteld wordt. Water waar bijna alle mineralen uit gehaald zijn, geleidt nauwelijks stroom. Geen geleiding betekent geen reactie, en geen reactie betekent geen kleur.
- Helder is niet schoon. Het glas dat helder blijft, blijft helder omdat er weinig in zit om op te reageren. Dat zegt niets over bacterien, pesticiden of medicijnresten.
- De test flatteert mineraalarm water. Systemen op basis van omgekeerde osmose halen ook de mineralen weg. Precies die systemen komen bij deze test dus het beste uit de bus, ongeacht wat ze verder doen.
- In de Verenigde Staten heeft dit een naam. Daar staat het bekend als de water scam test, omdat het al decennia als verkooptruc aan de deur wordt gebruikt.
Wat je er sowieso niet mee ziet
Dit is het punt dat de hele demonstratie onderuit haalt. Alleen geladen deeltjes doen mee aan de reactie. Ongeladen verbindingen niet, en daar zit nou net het lastige spul in.
- Pesticiden en veel medicijnresten
- Hormoonverstorende stoffen
- Een groot deel van de PFAS-verbindingen
- Bacterien en virussen
- Suikers, alcohol en de meeste organische stoffen
Een elektrolyse-tester en een TDS-meter meten allebei hetzelfde soort signaal: hoeveel geleidend materiaal er in je water zit. Vervuiling meten ze niet. Dat kan alleen een laboratorium, met een analyse op specifieke stoffen. Daar schreef ik eerder over in een TDS-meter liegt niet, maar vertelt ook niet alles.
Waarom ik dit opschrijf terwijl ik zelf filters verkoop
Omdat het water uit mijn eigen systemen bij deze test gewoon verkleurt. De Elvan stenen geven mineralen terug aan het water, dus daar zitten weer ionen in, dus krijg je weer een reactie. Wie met dit bakje wil bewijzen dat mijn filter werkt, komt bedrogen uit.
Ik zou de test dus kunnen gebruiken om kraanwater eng te laten lijken, en er daarna heel snel over ophouden. Dat doe ik liever niet. Als je iets van mij koopt wil ik dat je weet waarom, en niet omdat een goochelbakje je bang heeft gemaakt.
Wil je weten wat er wel meetbaar uit je water gehaald wordt, kijk dan naar de laboratoriumresultaten. Die staan bij de systemen zelf, onder de knop met het testrapport. Saaier dan bruin water, maar het zegt tenminste iets.
Kort samengevat
- Een elektrolyse-tester toont aan dat er mineralen in je water zitten, meer niet.
- Helder water bij deze test betekent mineraalarm water, geen schoon water.
- Pesticiden, medicijnresten, hormonen, veel PFAS en bacterien zijn onzichtbaar voor zowel deze test als een TDS-meter.
- Betrouwbaar vaststellen wat er in je water zit kan alleen via een laboratoriumanalyse.
Wil je op basis van feiten kiezen in plaats van op basis van een demonstratie? Op waterfilter kopen zet ik de filtertypes naast elkaar op wat ze aantoonbaar doen, inclusief de gevallen waarin je beter iets anders kunt kopen.
Bron: uitleg over elektrolyse en waterkwaliteit op tradeline.nl, aangevuld met de mineraalgehaltes van Nederlands kraanwater.
